مقایسه کندکننده آب سنگین و گرافیت به منظور آلایش (دوپینگ) سیلیکون در راکتور تحقیقاتی تهران
پذیرفته شده برای ارائه شفاهی XML اصل مقاله (692.09 K)
نویسندگان
1پژوهشکده راکتور
2انرژی اتمی
3پژوهشگاه
چکیده
ناخالص‌سازی سیلیکون به روش NDT یکی از مهمترین استفاده های تجاری راکتورهای تحقیقاتی است ضمن اینکه نیمه رسانای تولید شده به این روش از کیفیت بسیار بالاتری نسبت به روش شیمیایی برخوردار است. به دلیل اهمیت تولید این نیمه هادی پرکاربرد در صنعت الکترونیک، موجب گردید پتانسیل تولید آن در راکتور تحقیقاتی تهران مورد بررسی قرار گیرد. کد محاسباتی MCNPX با قابلیت ترابرد نوترون و مدلسازی راکتور به منظور بررسی های تئوری پرتودهی کریستال سیلیکون مورد استفاده قرار گرفت. به جهت حفظ برخی از پارامترهای نوترونی مهم، حضور کندکننده زیاد اطراف کانال پرتودهی کریستال مهم است. لذا دهانه ستون حرارتی راکتور تهران برای این امر انتخاب شد و تاثیر دو ماده گرافیت و آب سنگین در هندسه دهانه مقایسه شد. نتایج نشان داد هرچند انتهای دهانه آب سنگین، نسبت شار حرارتی به سریع بسیار مطلوب تر از دهانه گرافیتی است ولی تنها افزایش حدود 22% شار نوترون حرارتی و نیز تولید ترتیوم در آب سنگین، استفاده آن را نسبت به گرافیت چندان قابل توجه نمی سازد.
کلیدواژه ها
موضوعات